İKİZDERE'NİN EDEBİYAT PORTALI

SİNEKTEN KURTULMA
Sıcak yaz aylarında, köyler sineklerden kurtulmak zordur. Köyü sinekler bastı. Herkes bir çare düşüyor fakat pek de başarılı olamıyorlardı. Köylüler, elinde bez parçalarıyla sinek öldürme veya yakalama nöbeti tutuyorlardı.
Köy muhtarı, halkı meydanda toplamış:
---Ey ahali! Hepiniz, sizi buraya niye topladığımı biliyorsunuz. Onun için fazla bir izahat yapmayacağım. Herkese burada şunu söylüyorum. Köyümüzü sinekler istila etti. Şimdi her aile kendi arasında bir plan ve kurnazlık düşünsün. Kim bu sineklerden bu köyü kurtarmayı başarırsa ona büyük hediye verilecektir. Halk, hediyelerin ne olduğunu sorunca, Muhtar:
----Ey ahali! Hediyemiz çok büyüktür: 5 tane büyük öküz, 10 tane yeni doğurmuş buzağıyla birlikte inek, 20 tane koyun, 10 tane keçi, bir tane iyi cins av köpeği, 2 tane fare yakalamada büyük usta kedi, bir altın kemer, 100 *****huriyet altını... Milletin ağzı açık kaldı. Gerçekten de bu kadar hediyeyi alan kişi, bir anda köyün en zengini olur, ağası olurdu. Herkes, yapacak planı bulmak için çabucak evlerine koşarak düşünmeye başladılar. Aradan bir hafta geçti, köy halkı meydana toplandı, planlarını orada halkın gözü önünde uyguladılar fakat bir iki sinekten öldürmekten başka bir işe yaramadı. Köy muhtarı seslendi:
---Eh ahali!... Ben bu işi yaparsam, diyecekler ki: Muhtar köyü soydu milletin parasını aldı. Ben muhtarım böyle bir yarışmaya girmek bana yakışmaz, dedi. Yok mu içinizde bir baba yiğit adam, bizi bu sinek belasından kurtaracak...? Az ötede sessiz sakin oturan ve o zamana kadar sesi soluğu çıkmayan Temel, ayağa kalktı ve gür sesiyle bağırdı:
__Beni dinleyin ağalar beyler! En fazla üç gün içinde bu işi bitireceğim. Hediye, para hiç bir şey istemem. Bu köye bir hizmetimiz olsun, dedi.
Aradan üç gün geçti, geçmedi, köy halkı tekrar meydanda toplandı. Herkes,Temel''in yapacağı planı merak ediyordu. Temel, elindeki araç-gereçle meydana geldi, oturdu. Muhtar, yapılacak olanları kısaca anlattıktan sonra sıra Temel''e geldi. O da halkın yapması gerekenleri söyledikten sonra planını anlattı. Kendisi yüksek bir tepeye çıkacaktı. Temel, üzerinde bomba düzeneği kurdu. Ellerine, kollarına, ayaklarına sineklerin hoşlandığı kokulardan sürdü ve tepeye çıktı, oturdu. Aradan beş dakika geçmeden bütün sinekler üzerine kondu. Hatta, Temel''in vücudu, sinekten görünmez oldu. Şimdi, bütün millet heyecanla bakıyor, sineklerden nasıl kurtulacaklarını merak ediyorlardı. Temel bağırdı:
__Sessiz olun! Bakın şimdi nasıl kurtulacağız. Üzerindeki bomba düzeneğini patlattı. O koca cüsseli Temel, sinek gibi parça parça havada uçuyordu sanki. Millet tepeye doğru koştu. Temel ortalarda yoktu. Bu Temel nereye gitti diye merak ediyorlardı. Muhtar:
__ Yahu Biz temel''e sinekleri gönder, köy rahat ettir dedik. O sineklerle birlikte uçup gitti, dedi.
Editoraydın/24.08.2010

İSLAMIN ŞARTI
Bektaşi Hazretleri, güneşli bir gün, aylardan da ramazan ayı, dere kenarında oturmuş yemek yiyormuş. Oradan geçen kadın,erkek bir sürü insan Bektaşi''''yi, orucunu yerken görünce, önce gözlerine inanamamışlar. Bir kaç defa daha dikkatle bakınca, bunun Bektaşi Hazretleri olduğunu doğrulayınca hemen koşarak yanına varmışlar:
---Yahu Hoca Efendi, sen ne yaptığının farkında mısın? Daha dün akşam bize vaaz veriyordun, şimdi sen güpegündüz orucunu yiyorsun. Hele söyle bakalım, İslamın şartı kaçtır?
Bektaşi Hazretleri:
--Bir
Köylü hep bir ağızdan:
--Güneşli hava onun için hoca efendi oynatmış galiba
Bektaşi Hazretleri:
--Yoo ne münasebet...
Köylü:
---Söyle bakalım, İslamın şartının kaç olduğunu?
Bektaşi:
--Zengin hacca gitmez, zekat vermez, çoğumuz namaz kılmaz, oruç tutmaz. Geriye kaldı bir tane, O da salavat getirmek. Onu sende yaparsın bende.
Köylünün, bu sözden sonra diyecek lafı kalmayınca oradan uzaklaşırlar.
Alıntıdır/14.10.2009

ADAMIN BİRİ
Adamın işi varmış, Ankara''''''''ya gidiyormuş, tam uçağa binerken
kulağında bir ses :
-Binme, bu uçak düşecek!
Dönmüş, bakmış, kimse yok, ama içine de bir kurt düşmüş,
binmemiş.
İkinci uçağı beklerken kara haber ulaşmış :
-Uçak düştü kurtulan olmadı!
Koşmuş Haydarpaşa`ya, bilet almış, tam trene binecek, aynı ses
kulağında :
-Binme bu trene, raydan çıkacak!
Dönmüş, bakmış yine kimse yok, trene binmemiş, gelmiş eve, sabah
gazeteyi
açınca tüyleri ürpermiş :
-Tren Eskişehir`de raydan çıktı şu kadar ölü, şu kadar
yaralı...
Allahına şükretmiş, koşup otobüse bilet almış, tam binerken
yine o ses :
-Bu otobüse binme, freni patlayacak!
Dönmüş yine kimse yok! Dayanamamış, bağırmış :
-Sen kimsin yahu?
-Ben senin iyilik meleğinim!
Adam iyice kızmış:
-Ulan evlenirken neredeydin?
Kaynak:www.Esra BEKTAŞ/22.12.2008

YE ONİ YE
Memleketin birinde, kış çok ağır geçmişti. Karıncaların, yazdan biriktirdikleri buğday,pirinç vb. yiyecekleri bitmiş, yuvalarının yanından her yıl gürül gürül akan dere aniden kurumuştu. Yanı, karıncalar baharı beş gözle bekliyorlardı. İçlerinde en yaşlı olan Bilge Karınca, aniden bağırdı: Arkadaşlar! Eğer böyle devam ederse hepimiz ölürüz. Onun için, karlar eriyince, tehlike ne kadar büyük olursa olsun, hep birlikte dışarıya çıkacağız ve önümüze gelen ilk yiyeceğe hep birlikte saldıracağız. Ya ölürüz yada hayatımız devam eder, dedi. Kimse itiraz etmedi, edemezdi de…
Derken bahar geldi, havalar ısındı. Bilge Karınca akşam arkadaşlarını topladı ve yarın için yapılacakları tekrar anlattı ve sıkı sıkı tembihledi. Sabah oldu. En küçük karınca dışarıya çıkarak havanın şeklini öğrenip içeriye girdi ve Bilge Karınca’ya anlattı, o da arkadaşlarına. Hep birlikte yuvanın kapısında sıraya dizildiler. Herkes, gözlerini bir sağa bir sola gezdiriyor, saldıracak bir yiyecek arıyorlardı fakat görünürlerde henüz bir şey yoktu. Yuvalarının yakınından akan dere kurudu fakat uzaktan ki bir derenin şırıltısını duyuyorlardı. Bu sevindirici bir gelişmeydi. Şayet, yiyecek bir şey bulamazlarsa, etrafındaki taze yeşil otlarla karınlarını doyuracaklardı, mecburen. Otlarla karınlarımızı doyuralım, derken uzaktan bir ses geldi. Fakat bu ses diğer yiyeceklerin sesine hiç benzemiyordu. Ne olursa olsun, gelen ilk yiyeceğe aniden saldıracaklar ve herkes karınlarını doyuracaktı. Bilge Karınca’nın emriydi bu.
Ses gittikçe yaklaşıyordu veeeeeeee gelen kocaman bir fildi…Herkes şaşırmıştı. Böyle bir yiyecek buralarda ilk defa görmüşlerdi. Bilge Karınca Haykırdı:bir, ikiiiiiiiiiii, üüüüüüüç, saldırın! dedi.Tam yüz tane karınca filin üzerine çullandı ve yemeye başladı. Filin umurunda değildi fakat nede olsa yüz tane karınca…İster istemez canı yandı biraz. Hortumunu ve kuyruğunu salladı. Doksan dokuz tane karınca, Bilge Karınca ile birlikte, kendilerini yerde buldular. Tekrar koşup ta file atlamak zor hatta imkansızdı.Yerdekiler, hep bir ağızdan, filin üzerindeki tek karıncaya: Aferin sana…! Ye oni ye! Ye oni ye…! diye bağırdılar.
BEKARAYDIN/14.06.2008/İst.

OT YİYEN ARABA
Adamın biri, uzun yıllar gurbette çalışmış.Nihayet, iyi bir
para kazandıktan sonra, memleketine, köyüne dönmeye karar
vermiş. Çalıştığı fabrikaya malzeme ve işçi taşıyan, kendi ken-
dine giden bir alet veya makine çok dikkatini çekmiş. “Bu nedir?”
diye sormuş, oradaki arkadaşlarına. Onlarda, bunun adı araba
demişler. Peki nasıl gidiyor bu araba? Yemeği nedir? Onlarda
valla, ne verirsen yer, demişler. İşte bu adam, kazandığı para
ile öyle bir araba alıp köyüne getirmiş.
Uzun yıllar, zavallı annesinden uzak, gurbet ellerde kala
kalmış. Gece köydeki evine varmış. Annesi, onu kapıda karşıla-
mış. Hasretle kucaklaştıktan sonra, annesi sormuş: Oğul bu nedir?
diye. Oğlu da: “Anneciğim, bunun adı araba.Kendi kendine gider.
Ne verirsen ver, hemen yer.” demiş. Bu yaz otumuzu, odunumu-
zu bununla taşıyacağız. Hadi ana, yemeğini ver de yesin zavallı, de-
miş. Annesi, bir bağ ince otu getirip arabanın önüne koymuş ve bek-
lemeye başlamış. Uzun zaman beklediği halde, araba otları yemeyince,
anne çok üzülmüş ve arabaya seslenmeye başlamış:
_Uuuuy! Kurban olurum o yiri gözlerine (arabanın farları) niye yemezsin?
Beğenmedin mi yoksa? Anan yesin senin o gözlerini diye seslenip durmuş
sabaha kadar.
EZELDENBEKAR/İkizdere/24.02.2008

TABANCANIN MARKASI
İlçemizin şirin köylerinden birinde, adamın biri
Bir tabanca yapmış.Aylarca süren çalışmanın sonunda ni-
nayet tabancanın yapımını bitirmiş. Tabancayı satmayı dü-
şünmüş. Ancak, bir isim vermesi gerekiyormuş tabancaya.
Önce kendi adımı vereyim demiş fakat beni kimse tanımaz.
Köyümün adını versem, köyümü de herkes bilmez.Barı, Kura-
i -Seba olsun, demiş. Fakat burasını da herkes bilmiyor. Yanı,
adam, tabancanın yapılmasında bu kadar sıkıntı çekmemişti.
Haftalarca süren bir düşünmenin ardından,nihayet ta-
bancanın markasını buldu:Madein Germani- İskoçi Mapi.
ASİNKET/12.09.2007

GÖZLÜK
Adamın biri, ağrıyan gözleri için doktora gitmiş.Doktor, adamın gözlerini muayene ettikten sonra:”Amca, senin gözlerin çok bozuk. Sana “4 numara” gözlük yazdım. Mutlaka bu gözlüğü kullanmalısın.”demiş. Adamda: “Tamam doktor evladım, hemen bugün alıp takacağım.”demiş. Hastaneden çıkmış ve en yakın gözlükçüye giderek, doktorun verdiği reçeteyi orda ki adama göstermiş. Yetkili kişi, adama:”Amca “4numara” kalmadı bizde. Bizde olanlar, 2,5 ve 1,5 numara” var, demiş. Adam bu defa: “İyi oğlum, ikisinin toplamı kaç eder?” diye sormuş. Gözlükçü, önce bir şey anlamadığını, neleri toplayacağını sormuş. Adamda:”Dedin ya oğul, 2,5 ve 1,5 var diye. İkisinin toplamı kaç ediyor peki?” sormuş. Gözlükçü, başlamış hesaplamaya: 2,5 1,5 daha eder 4” demiş. Tamam işte oğul. Ver öyleyse ikisini de takayım.” demiş.
Adam, iki tane gözlüğün parasını verip, gözlükleri alarak evine gitmiş. İki gözlüğü de üst üste takarak çarşıya çıkmış. Kendisini gören dostlarından biri, önce hal-hatır sorduktan sonra:”Yahu komşu! O gözündeki ne öyle?” diye sormuş. Adamda: “Hiç sorma komşu. Doktora gittim. Bana gözlerin çok bozuktur, dedi ve sana “4numara gözlük yazdım, onları mutlaka kullanmalısın dedi. Bende gözlükçüye gittim. Aksilik işte 4 numara kalmamıştı:Sadece 2,5 ve 1,5 aldım: İkisinin de toplamı zaten 4 ediyor. Yanı doktor beyin söylediğini yaptık işte demiş.
HEPBEKAR/11.05.2007
MİNARE TOHUMU
İlçemize bağlı, köylerimizden birinde, adamın biri gurbete gitmiş. Gündüz işinde çalışıyor, akşamda evine geliyordu. Çalıştığı iş yerinin yakınında bir cami vardı. Camiden, günde beş vakit ezan okunurdu.Hem şehrimiz, ezani duyar duymaz işini bırakır, abdestini alır ve camiye giderdi. Devamlı gittiği için, caminin cemaati ve imamıyla adeta dost ve arkadaş olmuşlardı. Köyündeki camide minare olmadığı için, buradaki minareyi görünce çok şaşırdı ve ne olduğunu bir türlü anlayamadı. Bir gün bu merakını caminin imamına sorarak gidermek istedi. Hoca efendi, bu nedir ki bunun tepesine çıkıyor ve ezan okuyorsun? diye sormuş. İmamda : Bunun adı minaredir. Bunun şerefesine çıkıp ezan okuyorum ki herkes sesimi duysun ve onlarda bizim gibi namaz kılsınlar;demiş. Bizim hem şehrimizin merakı daha da artmış ve imama tekrar sormuş: Peki, bunun sizde tohumu var mı? Memlekete gidince, bizde bu tohumdan ekelim de, bizimde caminin yanında böyle bir minare olsun, deyince, imam da :Tabii, neden olmasın diyerek adama bir torba havuç tohumu vermiş.
Adam, memleketine gelmiş:İmamın kendisine verdiği tohumu, evinin bahçesine dikmiş ve büyümesini beklemiş. Tohumun büyüme zamanı gelmiş fakat orada sadece yeşil yaprakları görünce, neden bu minare büyümedi? diyerek sinirlenmiş. Kazmayı vurmuş ve tohumu ektiği yerin etrafını iyice kazmış: Bir de bakmış ki: Kocaman havuç, toprağın derinliklerine doğru iniyormuş. Adam: Tühh bee! Tohumu ters diktik. Yoksa bu mübarek minareyi kendi bahçemde sulayarak büyütecektim, demiş.
DERLEYEN:BEKARAYDIN/08.03.2007
MİLLET VEKİLİ TEMEL
Güzel Karadeniz de, Temel adında bir kişi, millet vekili olmak istiyormuş. Bakalım, kendisine oy vermesini istediği kişilere nasıl ümitler veriyormuş.
Karadenizli millet vekili adayı Temel, seçim konuşması yapayı. Bu konuşmanın Türkçesini, dördüncü banttan dinleyebilursunuz.
TEMEL:Selamun Aleyküm
KÖYLÜLER: Aleykümün selaaaaaaaaaaam
TEMEL: Beni tanıyusunuz herhalde. Adım Temel. Kazimalluk yapayirum haurdaki limanun yanındaki halde.Oyunuzu almaya geldim, habu kahveye. Çayları içun, benide mebus seçun.
KÖYLÜLER: Yahu, buda ötekiler gibi. Bişey yapacağı yok.Yalandan konuşiyi.
TEMEL: Ulaaaa! Hiç duşundun mi kafasuz? Başkasınun denizi Akdenuzda, niçun bizumki Karadenuz? İşte ben o kara yazıyı sileceğum. Yerine beyaz yazduracağum, bembeyaz denuz.
KÖYLÜLER: Yazduramazsun!..
TEMEL: Ulan! Oyle konuşma ağzuna radyasyonli hamsı surerum. Seçtuğunuz oteki adamlar karıları askere aliyi. Kösemra Sultan, isterse kendisi gitsun askere.
KÖYLÜLER: Ulan akılsuz! Biz o zaman komitansuz kaluruz.
TEMEL: Tamam tamam. O konida haklisunuz.
KÖYLÜLER:Yunanistana Bulgaristana ne diyecesun?
TEMEL: Onları mahvedeceğum, perişan edeceğum. Onları oyle edeceğum ki, eşekten düşmiş karpuza donecekler.
KÖYLÜLER: Peki Rusyaya ne diyecesun, hele oni bi desena?
TEMEL:Rusyaya diyeceğumki Ola Rusya, habu denizi niçun kirletiyisun?Habu denize kılasnos katma. Ola Korbaço, saa hamsili ekmek vereceğum. Denizden hediyeluk bidonlar çıkaracağum. Sen niye zahmet çekeyisun?Çopleruni biz gelur dokeriz daaaaaaa.
KÖYLÜLER: Aferun uşağum Temel aferum. Tış politıkan iyidur.
TEMEL:Sade tış politikamı? İçide eyidurda.
Bu arada Temel, sevdiği kızın ailesine mektup yazan oğlunun mektubu ile kendisinin hazırladığı seçim vaadlerini yazdığı kağıdı karıştırmış.
TEMEL: Bu vesile ile selam eder, ellerunuzden operum.
KÖYLÜLER:Uşağum Temel, bakan olduktan sonra başlarsun el opmeye da, erkenden başlama, o zamana kadar el opmekten dudaklarun yıpranur.
Düzenleyen:BEKARAYDIN/30.12.2006
DEVLETLU PADİŞAHIM
Bir zamanlar memleketin birinde işler kötüye gitmeye başlayınca Padişah bir ferman yayınlayarak; Memleket yararına kim en ufak bir iyilik yapmış ise müracaat etmesi halinde mükafatlandırılacağı tellallar aracılığıyla halka duyurulur. Halktan devlet için en ufak bir yararlı iş yaptığını beyan eden vatandaşlar müracaat ederler, herkes artık işlerin kötü gidişini değil mükafatı nasıl alacağının hesaplarını yapmaya başlar. O kadar çok müracaat eden olur ki memlekette ne kadar altın, gümüş, bronz ve ne kadar teneke varsa hepsi işlenir hediye türü bir hale getirilir.
Bir gün inek çıka gelir sarayın kapısına muhafızlar sokmak istemezler saraya. İnek ille de Padişahla görüşeceğim deyince bırakırlar inek huzura varır.
- Padişah : sen niye geldin diye sorunca
- İnek : Efendim ben devletime çok hizmetler yaptım. Benim etimden, sütümden ve derimden yararlandınız. Onun için bende mükafatlanmak istiyorum der.
- Padişah : Talimat verir. İnek yiyecek ve benzeri şeylerle mükafatlandırılır.
Başka bir gün Katır çıka gelir sarayın kapısına mükafat alma niyetiyle. Tabi ki
muhafızlar sokmak istemezler saraya. Bizim katır durur mu , mükafat almadan döner mi geriye ruhunda inatlık var. Çünkü Babası Eşşek. Arka ayaklarını dayar sarayın kapısına ve kapıyı dövmeye başlar. Çaresiz muhafızlar gönderirler padişahın yanına
- Padişah : Sen niye geldin diye sorar
- Katır : Efendim ben devletime bir çok hizmetler yaptım, bir çok savaşlara katıldım, sizleri sırtımda taşıdım, cephanelerinizi taşıdım herkesten çok ben hediyeye lâyığım der.
- Padişah : Tamam bunu da mükafatlandırın der.
Bizim Eşşek durur mu hiç o da sarayın yolunu tutmuş ve özünde var olan inadıyla Padişahın huzuruna girmeyi başarmış.
Padişah : Sen niye geldin be Eşşek, senin ne hizmetin var deyince
Eşşek : Devletlu Padişahım BİZİM GİBİ EŞŞEKLER OLMASA siz orda rahat durabilir misiniz. Der ve ömür boyu aç susuz kalmama mükafatı ile mükafatlandırılır.
ikizdereli6672@mynet.com
MİNCİ (ÇÖKELEK)
İlçemizin güzel köylerinden birinde, adamın bir tanesi, minciyi çok severmiş. Öyle ki, sabah, öğle ve akşam olmak üzere, günde üç vakit olan yemeğinde bile mutlaka minci yermiş. Günlerden bir gün bu adam hastalanır ve bütün komşuları başında toplanmış ve Kur’an okumaya başlamışlar. Minciye bu kadar aşırı sevgisi olan adam ile köylüler arasında ilginç bir diyalog yaşanmış:
HASTA ADAM---- (Yattığı yatakta gözlerini kapamış bir vaziyette) minciiiiiii minciiiiiii minciiiii
KÖYLÜLER:-----Yahu bırak minciyi. Ölüm vaktın geldi, salavat Getir ! Fatiha Oku!
HASTA ADAM:----Minciiiii minciiiiiiii minciiiiiiiii
KÖYLÜLER:--------Sabah ne yemiştin?
HASTA ADAM:-----Minciiii
KÖYLÜLER:---------Öğle vaktı ne yedin?
HASTA ADAM:------Minciiiiiiiiii
KÖYLÜLER:----------Akşam ne yedin peki?
HASTA ADAM:-------Minciiiiiiiiiiiiiiiiiiii
KÖYLÜLER:------------Tamam! Günde üç vakit minci yedin; karnını doyurdun. Hadı bakalım şimdide güzelce bir salavat getir. Fatiha Süresini oku!
HASTA ADAM:--------Minciiiiiiiiiiii
KÖYLÜLER:------------(Kızarak) Bırakalım şunu burada! Öteki dünyada nasıl olsa bol bol minci yiyecek.
HASTA ADAM:--------Minciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii diye diye, ruhunu teslim etmiş (ölmüş).
BEKARAYDIN/BİZDE SAKLI/22.11.2006
MERKEBİN İNTİHARI
Adamın biri, yaptığı yağ, peynir, yoğurt vb hayvansal ürünlerini satmak için, onları eşeğine yükler ve sırtına bir çubuk vurarak şehre doğru yollar. Kendiside ağır ağır peşinden gitmekteymiş. Eşek, sırtındaki ağır yüke rağmen yinede çubuğun verdiği acı ile biraz daha hızlı gitmektedir. Eşek, köprüden geçerken bir adamla karşılaşır. Adam, sırtındaki o ağır yükü taşıyan eşeğe acıyarak, onunla konuşmak ister:
ADAM:----Yahu nereye gidersin böyle ağır bir yükle?
EŞEK:------(Eşekten ses yok. Sadece derin derin soluk almaktadır).
ADAM:-----Bu kadar ağır yükü senin sırtına kim vermiş? Kimdir o acımasız adam?
EŞEK:-------( Eşek, uzun uzun solumaya devam ediyormuş).
ADAM:------Ey Allah’ın dilsiz hayvanı ! Yoksa sen ( ……) köyünden mi geliyorsun? ( deyince)
EŞEK:------Evet ! Ben o köydenim. Artık bu hakaretle daha fazla yaşayamam diyerek, sırtındaki yükle beraber kendisini dereye atarak intihar etmiş.
BEKARAYDIN/ BİZDE SAKLI/22.11.2006
UZAYDA BİR İKİZDERELİ
Köyün birinde, bir gün aniden bir dedikodu yayılır. İşte karşı köyden biri Amerika’da çalışırken yeteneği, zekâsı, kuvveti vb özellikleri NASA (Amerika Bilim Akademisi) tarafından tespit edilir. Uzmanlar yanına gelerek Ona: “Yahu Türkiş, sen yetenekli, cesur, kuvvetli bir adamsın. Biz Amerikalılar, defalarca uzaya çıktığımız halde bunu dünyaya inandıramadık. Sonunda devlet başkanımız dedi ki : “Bu gidişinizde yanınızda başka devletlerden adamlar bulun ve yanınıza alın. Özellikle Türklerden olsun ki, belki o zaman bize inanırlar.” Orada hep birlikte resimler de çektireceğiz. Tüm dünya, hatta senin memleketteki ailen bile görecek ve seninle gurur duyacaklar. Ha bu arada sana yüklü bir parada vereceğiz. O para ile istersen ev, araba al, burada rahatça yaşa. Şayet istemezsen memleketine de dönebilirsin. Her şey serbest…..
Adam, uzay konusunda verilen bütün kursları başarı ile bitirir ve belgesini alır. Fırlatma günü, büyük bir heyecanla uzay mekiğine binerek uzaya çıkar ve Ay’a ayak basar. Bu haberi duyan köylüler adeta şaşkına dönerler. İçlerinden biri: “Yahu! O da kimmiş ki uzaya çıkacak? O uzay aracı ile çıktı. Ben istersem, sandalyeye oturarak uzaya çıkarım.” deyince, köylülerde nasıl yapacaksın bu işi diye sormuşlar. Adam: “Bana yarın sağlam bir sandalye getirin ve dinamit, fitili de unutmayın.”demiş. Ertesi gün, adamın istediklerini getirmişler. Bütün köy halkı o alana toplanmış Adam, kendinden emin ve iddaali bir şekilde: “Göreceksiniz! Şimdi ben uzaya çıkacağım. O adamı bulacağım ve bak işte bende geldim diyerek ona uzayda meydan dayağı atacağım.”demiş.
Adam, sandalyeye Candan Erçetin gibi ters oturmuş. Buldukları dinamite fitili bağlamış ve fitilin bir ucunu da kendisi çakmağıyla ateşlemiş. Bir de sigara yakmış ve bütün millet ona hayretle bakmaya başlamışlar. Neyse fitilin yanması bitmiş ve dinamite dayanmıştı. Bütün millet havaya bakarken, büyük bir patlama olmuş, yeri göğü duman sarmıştı. Dumanlar çekilip gitmiş fakat havaya uçan kimseyi görmemişler. Adam nereye kabolmuş diyerek ararken, biraz ötede parçalanmış ayakkabısını, az daha ilerde de kıyma gibi dağılmış elbiselerini bulmuşlar fakat adam ortalarda yokmuş. Köylülerden biri: “Acaba biz nerde hata yaptık?” diye sorunca, diğerleri de; “ Nerde olacak? Kesinlikle ve eminim ki, dinamiti az koyduk, ondandır.” demiş.
BEKARAYDIN/23.11.2006
KIZLIK SOY ADI
Adamın biri, bir iş için devlet dairesine gitmiş. Orada bulunan bayan memura derdini anlatmış. Bayan da: “Tamam bey amca. Nüfus kâğıdın yanında mı?” diye sormuş.” Evet hanım kızım yanımda” demiş. Bayan memur da: ”Peki öyleyse bey amca, o elindeki nüfus kâğıdındaki bilgileri, sana verdiğim şu boş kâğıda yazacaksın ve en sonunda da kendi adını ve soyadını yazarak imzanı atacaksın.Yalnız unutma, annenin kızlık soyadını da yaz” demiş ve adamı yanındaki boş bir masaya oturtmuş. Adam, istenen bilgileri o boş kâğıda yazıp bitirmiş fakat bir türlü, annesinin kızlık soyadı aklına gelmiyormuş. Daire gittikçe doluyor, herkes kendi işiyle meşgul…Adam, ne kadar düşündüyse, annesinin kızlık soyadı aklına gelmiyor. Sonunda dayanamadı ve bayan memura sordu: “Hanım kızım, annemin kızlık soyadı bir türlü aklıma gelmiyor; acaba benim kızlık soyadımı yazsam olmaz mi?” Bayan memur ve orada bulunanlar gülmekten yerlere yuvarlandılar.
BEKARAYDIN/24.11.2006

MUSKA
Adamın biri, geçim sıkıntısından kurtulmak ve ekmek parası kazanmak için çalışmaya gider. Yapabileceği tek bir işi vardır; O da imamlık. Bugünkü gibi otomobil vb taşıtlar olmadığı için, tek çare olarak ahırdaki dört ayaklı karakaçana atlayıp gitmek. Sabah kalktı, ailesiyle birlikte kahvaltısını yaptı. Kimlerden borç para, yemek, eşya alabileceğini, kimlerle komşuluk yapabileceğini onlara anlattıktan sonra hepsiyle kucaklaştı ve Allah’a ısmarladık diyerek yola koyuldu. İki gün, iki gece yol yürüdü adamcağız. Hem kendisi hem de zavallı hayvan yorgun ve bitkin düştü. Oturup, çantasını açtı.Biraz kuru ekmek, peynir, soğan ile birlikte karnını doyurdu. Karakaçan da orada bulunan taze, yeşil otlarla karnını doyurdu. Yorgunluğun etkisiyle olacak ki, derin bir uykuya daldılar. Uyandıklarında çoktan akşam olmuştu. Her taraf karanlık, göz gözü görmüyordu. Bu şekilde yürümek imkânsız; sabahı beklemek lazım diyerek, tekrar uyumaya başlayacaktı ki uzakta bir ışık gördü. Uyumak gereksiz, şu ışığa doğru yürüyelim, inşallah bizi bu gece misafir ederler. Hemen kakıp karakaçanın ipini eline alarak yürümeye devam ettiler. Üç, dört saat sonra o ışık yanan yere geldiler. Önlerine ilk çıkan kapıyı çaldılar.Kendilerine, ummadıkları bir ilgi gösterdiler. Ev çok kalabalıktı. Komşudan gelenlerle birlikte, evde tam otuz kişi olmuşlardı. Orada bulunan herkes, kim olduklarını, neden gece vaktı yol çıktıklarını sordular. Çalışmak için yola çıktıklarını söyledi adam. Ne iş yapabilirsiniz ? Mesleğiniz nedir? Diye sordular. Adam da, utana, sıkıla imamlık yapacağım dedi. O anda orada bulunan herkes birbirlerinin yüzlerine, gözlerine baktılar. Gizlice bir fis-kos ettikten sonra, tam aradığımız adamsın; bize de senin gibi orta yaşlı, mütevazı bir adam lazımdı imamlık yapması için. Bu iş oldu, bitti. Yarın bizim köyün camisinde işe başlayacaksın. Yemek, içmen, kışlık odun vb ihtiyaçlarını da bu köylü verecek. İyi de acaba köyün diğer insanları veya muhtar kabul eder mi? diye sordu. Hepsi birden kahkahayı bastı. Şu anda oturduğun ev muhtarın evidir deyince adam, acaba yanlış bir şey mi söyledim diye utandı; başını yere eğdi. Boş ver, canını sıkma; her hangi bir olumsuz durum yoktur.
O gece, adam sabaha kadar sevinçten uyuyamadı. Sabah erkenden kalkıp yine evin erkanı ile birlikte kahvaltısını yaptılar. Muhtar, yeni gelen imam ve bir adamla birlikte camiye gittiler. Köy çok kalabalıktı. Hepsiyle de tanışınca vakit öğle oldu. Öğle namazını da geni gelen imama kıldırdılar. Gerçekten çok güzel bir sesi vardı. Halk onu çok sevmişti. Kısa sürede yaşlısı, genci adama büyük bir hürmet, saygı gösteriyordu. İmamın o güzel sesi ve etkili hitabesi, vaazları, caminin cemaatını artırmıştı. İmam memnun, köyde memnundu.
İmam, gençlerle çok ilgileniyor, onların ibadete ısınmaları için, hiç bir fedakârlıktan kaçmıyordu. Bir gün gençlerle sohbet ederken, onlara sizde imamlık yapabilecek kimse yok muydu ki beni seçtiniz diye sordu. Onlarda olmaz mı hocam. Büyük söz olmasında, en az sizin kadar bilgimiz vardır evvel Allah demişler. Peki, içinizde sevdalı olan var mı? diye sorunca, gençler başlarını utanarak yere eğdiler. Olmaz mı hocam? Hepimiz aşığız dediler. İmam da: Peki neden öyleyse hepiniz bekârsınız? Diye sorduğunda, gençlerin hepsi bir ağızdan: Burada başlık parası çok; bu parayı bulmamız, biriktirmemiz imkânsız. Kızlarda, babalarına başlık parası verilmeyince evlenmeyiz diyorlar. İşte bizde bu yüzden bekliyoruz; demişler. İmamda, kızları kaçırarak evlenin demiş. Orada bulunan gençlerin hepsi, nasıl? Diyerek, imamın yüzüne aval aval bakmışlar. İmam: Ben, muska yapmasını iyi bilirim. Sizden bu iş için para istemiyorum. İstediğim tek şey; yemeği fazla yiyorum sonrada namazda eğilip doğrulamıyorum. Sizler, değişmeli olarak namazı kıldıracaksınız. Soran olursa, hoca bize imamlık öğretiyor diyeceksiniz; tamam mı? diye sormuş. Gençlerde hep bir ağızdan; Tamaaaam! Deyivermişler. Şimdi, herkes sevdiği kızın adını, ana adını, baba adını vb söylesin. Ramazan bayramı günü. Bayram namazına gelmeden sevdiğiniz kız evinize gelecek demiş.
Gençlerdeki bu değişikliği herkes fark etmiş. Evde ne kadar yemek, kuruyemiş, tatlı, kümeste ne kadar tavuk, hindi, ahırda ne kadar büyük baş hayvan varsa, ya olduğu gibi, ya da kesiyor, kavurma yapıp imama götürüyorlar. İmamda ne kadar çok gelirse o kadar yiyor, yedikçe de şişiyordu. Kırk beş kiloluk imam, altı ayda doksan kiloluk imam oluvermişti. Ramazan yaklaştı, imamın yemeği daha özel gelmeye başladı. Çünkü: Bu ay sonunda herkes sevdiği kıza kavuşacaktı. Yalnız, işler umdukları gibi gitmedi. Köyde herkes, imamın ne işler çevirdiğini öğrenmişti. Gençler, ara sıra imama soruyorlar: Nasıl o iş tamam değil mi? bayram günü evde olacak değil mi sevdiğim kız? İmam da: Tamam çocuklar; siz endişe etmeyin; diyerek onları oyalıyormuş. Neyse, ramazan geldi; bitti. Bayram akşamı gençler sabaha kadar sevinçten uyuyamamışlar. Ha geldi, gelecek derken camiye gitme zamanı geldi fakat hiç kimsenin sevdiği kız gelmedi. Gençlerin hepsi bir araya gelerek çok acı ve kötü bir karar almışlar. Bayram namazını kıldılar. Herkes birbiriyle bayramlaşırken, imamın kaçacağını düşünerek onun yanına yaklaşmışlar. İçlerinden biri: Yahu Hocam! Bana öyle bir muska yaptın ki, iki tane kız birden geldi. Ben bir tane istiyordum. Hangisini geri göndermeliyim? Diyerek imamla alay etmiş. İmam da, kem-küm ederek, yaptığı hatayı örtbas etmeye çalışıyordu. Gençlerden iki güçlü kuvvetli olanı hemen imamın üstüne yapıştı. Biri kollarından, diğeri de ayaklarından tutarak kaldırıp sal taşır gibi tutuyorlardı. Camının bahçesinin arkası kayalıktı. İmamı oraya götürdüler. Sonra biiiir, ikiiiiii, üüüüüüüüüüüüüç! Diyerek, imamı kayalıklardan aşağıya atmışlar. Geri kalan eşyalarını da atmışlar. Geriye sadece imamın karakaçanı kalmış, onu da köyün muhtarına hediye etmişler.
BEKARAYDIN/02.11.2006

RECEP DEĞİŞMİŞ BABA
Anadolu’nun şirin köylerinden birinde, bir adamın üç oğlu varmış ve herkesin çektiği gibi onlarda geçim sıkıntısı çekiyorlarmış. Bir gün oğullarından biri babasına seslenir:”Baba, izin ver de gurbete çıkayım. Bu fakırlığı daha fazla çekmeyelim.” demiş. Babası da: “İyi dersin de oğlum; seni kimse tanımaz. Sen bugüne kadar evden dışarı çıkmamışsın. Elinde hiç bir meslek yok. Gurbette yok ederler adamı. Büyük şehirlerin sıkıntısı da büyük olur.” demiş. Bu defa, ortanca oğlu söze karışmış: “Ey Baba ! Elinde meslek olanlar, anasından öyle doğmamışlar ya. Onlarda çalışmış, çabalamış sonunda meslek sahibi olmuşlar; değil mi baba?” diye sormuş. Babası da: “Tamam oğlum, gideceksin. Yalnız, bu gece yattığım yerde biraz daha düşüneyim.” diyerek yatağına gitmiş.
O gece, gurbete nasıl gideceğini, kimlerle ahbap olacağını, hangi mesleği sevdiğini ve yapmak istediğini uzun uzun düşünüp durmuş ve sabaha kadar gözüne uyku girmemişti.
Sabah oldu, evin bütün halkı masaya birlikte oturup yemeklerini yediler.. Yemek yerken kimseden ses çıkmazdı. Bu onlara bir ata-dede nasihatiydi. Neyse yemekler yendi, herkes ellerini yıkadı ve ait olduğu yere oturdular. Baba, sözlerine başladı: “Bak oğlum. Gurbet dedin, işte gönderiyorum seni. Çalışamazsan, iş bulamazsan, hasta olursan hiç durma gel. Yüzümüzü kara edecek işlere çalışmayasın. Hırsızlık, yalan-dolan kesinlikle yapmayacaksın. Bak işte anan da burada. Bu verdiğim nasihatleri tutmazsan hakkımızı sana helal etmeyiz! Bunu böylece bilesin.”diyerek oğlunun başını avuçları arasına alarak, yanaklarından öptü. İki damla yaş yanaklarından aşağı doğru aktı, gitti. Annesi ve kardeşleriyle de kucaklaştı. Annesi: “Oğlum, bizi mektupsuz koyma! Bak, anaların yüreği hep yanar, acaba yemiş midir, ac mıdır, tok mudur, açıkta mıdır….?” Hep düşünüp dururuz. “diyerek, ananesi de nasihatlerini sıralamış. Elindeki küçük bavulu sırtına alarak, kardeşleriyle de kucaklaştı ve yola koyuldu. Annesi de peşinden bir kova su dökmeyi ihmal etmedi tabii.
Adam, köyünün yakınından geçen bir kamyona binerek şehre gitmiş. Orada kısa bir mola verdi. Simitçiden bir simit aldı, yedi. Yerken, gideceği şehri düşündü durdu. Hemen istasyona giderek, kendisine bir kişilik bilet aldı ve bilette ki numarasına göre yerine oturdu ve trenin kalkış satını sabırsızlıkla beklemeye başladı. Trende tanıdık kimseye rastlamamıştı. Belki kendisine bir yardımı olur diye ümit etmişti fakat, o koca trende, bir tanıdık çıkmaması canını biraz sıkmıştı. Gurbet sıkıntıları daha şimdiden başladı diyerek içinden geçirdi. Gece oldu, trende herkes koltuklarında uyumaya başladı. Fakat bizim genç gurbetçinin, o trende bir tanıdığının çıkmamasına canı çok sıkılmış, bir türlü uykusu gelmiyordu. Sabah oldu. Uykusuzluktan gözleri kızarmış, biber gibi yanıyordu. Trende ki görevliler, herkese “Günaydın’ diyerek, onlara kahvaltılarını getirdi. O dışarıda bir yerde hiç yemek yemediği için utanıyordu. Karnı iyice acıktığı için fazla sıkılmadan bütün kahvaltısını bitirdi. Hatta, utanmasaydı biraz daha isteyecekti. Yemekten sonra salondaki görevliye, ne kadar daha yol kaldığını sordu. Görevli de: “Tam dört saat daha yolumuz kaldı.”demiş.
Yolculuk bitmiş, nihayet şehre gelmişti. Etrafında, sağında ve solunda bağrışan insanları görünce, ben, bu koca şehirde ne yapabilirim. Dükkandan bir paket sigara aldı, bir tane yaktı ve elindeki diğer kutuyu, hiç tanımadığı bir adam elinden kaptı götürdü. Bir köşede oturdu, sinirlendi, hatta geldiğine şimdiden pişman olmaya başlamış fakat ne yapsın ki, geçim zor, çalışmak zorundayım diye geçirmiş içinden. O gün, akşam olana kadar denizi, bağıran insanları, su satan çocukları , akıp giden arabaları, denizin üstünden giden, insan taşıyan, ara sırada o çirkin sesiyle bağıran şeyin ne olduğunu bilemiyor, kimseye de sormaya cesaret edemiyor, bu şehre ilk defa geldiği anlaşılırsa, bu kez de parasını çalarlardı. En iyi bildiği yerler lokanta, fırın, otel ve bakkaldı. Okuma yazmasının olmaması da başının belasıydı burada hemen her gün….Bunu da anlamıştı zaten. Akşam bir lokantaya gitti. Yöresinin yemeklerini vitrinde görünce, bir an kendini san ki memleketinde hissetti, duygulanmış ve ağlayacak gibi olmuş. Yemeğini yemiş, parasını da ödemişti. Bir an içinden bu lokantada çalışabilir miyim? diyecek gibi oldu fakat elinde bir ustalık yoktu. Ona iş verseler ancak tabak yıkama işi verirlerdi. Bütün cesaretini topladı ve kendisinden para alan o adamın yanına gitti. Ben, memleketten yeni geldim; çalışmak için. Acaba burada bana iş verir misiniz? diye sormuş. Adam da ona evet işçiye ihtiyacımız var. Mutfakta tabak yıkama işi var, çalışır mısın? Demiş. Bizim gurbetçi de tabi demiş ve ceketini çıkarıp hemen başlamış çalışmaya. Akşam olunca, o yemek parasını da ona geri vermişler. Sen artık buranın işçisi oldun, demişler. Akşam bir otele gidip derin bir uyku çekmiş.
Aradan haftalar, aylar geçmiş, memleketi unutmuştu. Bir gün yıkadığı tabakları kucağına almış, mutfaktan çıkarken, bir arkadaşı şaka olsun diye, onun koltuğunun altını gıdıklamış. Hayt! diye bir ses çıkmış ağzından ve bütün tabaklar yerlere serilmiş, 50 tabağın hepsi de kırılmıştı. Patron, ona var gücüyle bağırdı. Defol ! Seni bir daha bu lokantanın yanında görürsem, ayaklarını kırarım! demiş. Adamı işten kovmuşlardı. Orada bulunan millet, patrona yalvarmışlar: Adamı tekrar işe alması için. Fakat adam kesinlikle olmaz deyince, hiç olmazsa biraz harçlık ver barı, adamcağız acından ölür, yazık! deyince, peki diyerek, ona bir haftalık harçlık vermiş. Adam, üzgün ve ağlamaklı bir halde ceketini giydi ve herkesle vedalaşarak lokantadan ayrılmış, gitmişti.
Tam bir yıl sekiz ay olmuş, memlekete ne bir selam, ne de bir mektup yazmıştı. Ana ve babası üzüntüden yataklara düşmüşlerdi. En küçük oğulları, daha fazla dayanamadı ve babasına seslendi. Baba, izin ver de gidip ağabeyimi bulayım, getireyim ya da nerde olduğunu öğreneyim, demiş. Babası da: İyi dersinde oğul, sende gider oralarda kalırsın, abin gibi bizi unutursun. Bizde burada anacığınla meraktan ölelim, öyle mi? Yok baba yok: Ben onun yaptığını yapmayacağım. Sana yemin bile ederim baba demiş. Neyse, babasını ikna etmiş ve şehri gitmişti. Şu cadde benim, o sokak senin, bu apartman benim o fabrika senin diyerek aramış, taramış, eli ayağı şişmişti. Akşam oldu. Karnı iyice acıkmıştı. Hemen yarım ekmek, içinde de biraz domates peynir v e yanında da ayran almış, yemiş, karnını doyurmuştu. Akşam oldu artık gidip yatayım. Yarın sabah yine aramaya devam edeceğim inşallah demiş, kendi kendine. Hemen caddenin karşısındaki bir otele doğru yürümüş. Otelin kapısına gelince şöyle bir bakmış. Acayip bir otel demiş ve otelden içeriye girmiş. Bir de ne görsün? Abisi karşısında ki masada oturuyor, keyifli keyifli sigarasını tüttürüyordu. Kocaman bir masa, ve yanında da şöyle yazıyordu:”RECEPTİON” adamın ağzı açık kalmış, daha abisi ile konuşmadan, kendini otelden dışarı atmıştı. Başka küçük bir otel buldu. Hemen bir kalem, kâğıt aldı ve o gece uyumadan, babasına bir mektup yazmış:”Canım Babacığım, ağabeyimi buldum, bir otelde çalışıyor. Amma babacığım ağabeyim değişmiş. Recep değil artık RECEPTİON olmuş.” Babası da mektubu alır-almaz hemen bir telgraf çekmiş: “Gel oğlum! Onu bırak. Bize, TEON-MEON lazım değil!”demiş.
BEKARAYDİN/ 08.10.2006

KEDİLER ARASINDA
Köyün birinde, adamın biri tek başına yaşıyormuş. Çevresiyle olan ilişkisi yok denecek kadar azdır. Oturduğu meclislerde de, söz dönüp dolaşır bu adamın yalnızlığına gelir. Millet, sanki ağzında sakız ettiği soruyu hep sorar dururlar: “Senin kimsen olmayacak mı? Sen, galiba insanları sevmiyorsun….Bak, evinde bir kedin bile yok! Ekmeğini kimselerle paylaşmıyorsun…….” diyorlarmış. Adam, bu sözleri her duyduğunda hemen oradan kalkarak, kimseye Allah’a ısmarladık bile demeden doğruca kendi evine gelir, kırık bir taburenin üstüne oturur ve kara kara düşünerek, o adamların ne demek istediğini anlamaya çalışırmış.
Günler ayları, aylarda yılları kovalamış. Adam, bir sabah kendi kendine: “Bu gün, köyün içini gezeceğim; altını üstüne getireceğim. Mahallede bulduğum erkek-dişi, büyük- küçük tüm kedileri toplayarak, onları bir çuvala koyarak bu eve getireceğim. Yaptığım yemekten hep birlikte yiyeceğiz… Bakalım o zaman bir kedin bile yok diyebilecekler mi?” diye düşünüp kararını vermiş. Hemen eline bir parça ekmek ile bir de boş çuval alarak evin kapısını bile açık unutarak evden çıkmış. Yolda kendisini gören köylülere selam bile vermeden yoluna devam etmiş. Kendisini, böyle bir elinde çuval diğer elinde ekmekle görenler:” Aaaa.. Bu adam delirmiş galiba..Baksanıza boş çuvalla nereye gidiyor? Galiba, kendine arkadaş aramaya gidiyor. Bulduğu arkadaşları da o çuvala koyacakmış..” diye kendi kendilerine söylenmişler. Yanı adamın her hareketi, milletin dilinde sakız olmuştu.
Adam, köyün içini dolaşmış.Gezmediği hiçbir yer kalmamış.Bırakın kedi bulmayı, bir böcek bile görememiş.Eli, ayağı şişti.Akşam olmuş. Susuzluktan dudakları kurumuş bir şekilde eve gelmiş. Yoldan gelirken bir kurt ile bir köpeğe rastlamış. “Bunları alayım ve evime getireyim. İyi de, bunlar birbirlerine zıt canlılar…Ya birbirlerini yerler yada ikisi bir olur beni yerler..” diye düşünüp, bu kararından vazgeçmiş. O gece rüyasında bir sürü hayvan görmüş…Hepsi bir ağızdan, ne olursun, beni al; ben seni her tehlikeden korurum.Her hizmetini yaparım.Sana yol yoldaş olurum, diyordu. Sabah kalktığında kendi kendine:”Baksana ne kadar hayvan beni istiyor ve seviyormuş. O hayvanlar arasında bulunan ayı ve aslan çok yemek yer;ben onlara yemek yetiştiremem..” diyerek, yine kedileri toplamaya karar vermiş.
Adam, o sabah keyifli bir kahvaltı yapmış. Rüyasında gördüğü o bir sürü hayvanın etkisinde kalmış olacak ki, bu kez yanına iki çuval ve iki parçada ekmek alarak yine kedi avına çıkmış. Yalnız bu kez fazla uzağa gitmeden, hemen evinin yakınında iki tane kedi görmüş. Kedileri hemen çuvala koymuş ve tam yürümeye başlayacaktı ki az ilerde de bir köpek görmüş.” Demek ki benim şansım kediden yana…” diyerek, köpeği almaktan vazgeçti ve yoluna devam ediyormuş.Bir de geriye dönüp baktığında köpekte peşine takılmış geliyordu. “Şu şansa bak. Dün bir tane bile bulamazken, bugün iki tane birden buldum. Üstelik, bir tanede kendiliğinden peşime takılmış, geliyor. Demek ki beni seven varmış.Yarında insanların seveceğinden şüphem yoktur.” demiş. Eve doğru sevinçle koşarken, hemen az ilerde üç tane daha kedi görmüş. Birbirleriyle boğuşuyor; kavga ediyorlarmış. Adam, onlara nazik bir şekilde
seslenmiş:”Artık bundan sonra kavga yok.Şimdi hepinizi alıp benim evime getireceğim ve birlikte, barış içinde yaşayacağız.” demiş. Kediler, bu sözü duyunca hemen sustular. Adam, onları da çuvala koyarak sevinçle evine gelmiş. Yemek yaparak kendisi de birlikte güzelce karınlarını doyurdular. Adam, artık yalnız değildi.Evinde beş tane kedisi ve bir de köpeği vardı.Kedilerin miyavlaması, köpeğinde ara sıra havlaması evde adeta bir orkestra sesi vermişti. Adam mutluydu artık….
Sabah erkenden kalktı, yemek yaptı ve birlikte yediler. Sonra kapısını kilitleyerek, köyün içine doğru yürümeye çıktı. Az ilerdeki köyün meydanında toplanmış kalabalığı gördü. Sevinçle, yanlarına yaklaşarak;” Selamun Aleyküm” dedi. Millet de “Ve Aleyküm selam diyerek karşılık verdiler ve yanlarına oturmaya davet ettiler. Sonrada hep bir ağızdan, “Merhaba” diyerek ona karşı saygı ve sevgilerini ifade ettiler. Köy hakli havadan, sudan bahsettikten sonra, içlerinden biri ayağa kalkarak;” Yahu komşu! Biz sana yalnız kalma demiştik fakat kedi, köpek koleksiyonu yap yada evi hayvanat bahçesine çevir dememiştik ki?” deyince, oradakilerin hepsi kahkahayı bastı. İçlerinden başka bir adam, öfkeyle ayağa fırladı ve “Yeter! Adamı rahat bırakın.”dedi. Diğerleri de, “Biz bir şey yapmadık ki.” diyerek kendilerini savunmuşlar. Adam, ayağa kalktı ve kimseye Allah’a ısmarladık demeden evine gelmiş. Eve gelirken aklından şunları geçirmiş ve deliye dönmüştü.” Bak ben nasıl bu hayvanları konuşturacağım. Onlara yemek yapmasını bile öğreteceğim. Hepsinin birer adı bile olacak.”demiş. Yemek ısıtmış; hayvanları ile birlikte yedikten sonra, onları yanına çağırmış:”Bundan sonra, bu evin adamı, insanı olacaksınız. Size şimdi birer tane de ad vereceğim.”demiş. İlk yakaladığı kedilerden birine Pamuk, diğerine Yosun, İkinci gün yakaladıklarına da Bocuk, Tekir ve Kara adlarını verdi. Köpeğinin adını da Co deyiverdi. Herkes kendi adından memnundu. Kendi dillerince teşekkür ederek uykuya daldılar. Sabah olunca bütün hayvanların adını tek tek söylüyor; adını duyanda yanına geliyor ve yere çömelerek oturuyordu. Bütün hayvanları yanına topladıktan sonra onlara görevlerini hatırlattı. “Co, sen evin bekçisi, Sen Pamuk, farelerin canına oku!” diyerek, hepsine birer kez daha tekrarlattı görevlerini…
Sabah erkenden kalktı ve “Ben çarşıya yiyecek almaya gidiyorum. Herkes görevini unutmadan yapsın; ihmalkârlık istemem, haberiniz olsun.”demiş. Akşam eve geldiğinde bütün hayvanların uyumuş olduğunu görünce büsbütün deliye dönmüş…Co, kapının eşiğinde, diğerleri de evin ortasında, bir tanesi de kendisinin yatağına yatmış uyumuşlardı. Adam, öfkeyle bağırdı:”Ulan nafile hayvanlar! Ben size böylemi demiştim. Yediğiniz yemekler size haram olsun. Fareler evi basmış; bütün gıdaları yemiş, perişan etmişler. Size gününüzü göstereceğim.Bu akşam size yemek yok; ac yatacaksınız ki, aklınız başınıza gelsin.”demiş. Kendisi yemeğini yedikten sonra, horul horul uyumaya başlamış. Gece yarısı olmuş, hayvanlar iyice acıkmışlardı. Bir ara hayvanlar: Gelin birbirimizi yiyelim; güçlü olan ayakta kalsın.” demiş. Köpek: Hayır! Kesinlikle olmaz. Çünkü: Ben sizden güçlüyüm;benimle baş edemezsiniz;hepinizi yerim. Fakat benim daha parlak bir fikrim var: Neden birlik olup ta, bizlere insan görevlerini veren ve bizi aç bırakan bu adamı yemiyoruz?” dedi. Bu fikir daha mantıklı geldi ve adamı o gece, kediler gözlerini ve ellerini, köpekte ayaklarını kemirip yemişler….
Bir kaç gün oldu, adamı köyün içinde göremediler. Millet toplanıp adamın evine gidiyorlardı. Eve yaklaşınca derinden pis bir koku adeta burunlarını tıkamak zorunda bırakmıştı. Evden içeri girince, adamı yatağının üstünde yatar halde bulmuşlar fakat gözleri ve ayakları, kolları yoktu. Sebebini anlamakta zorluk çekmediler. Belli ki hayvanlar, bu adamı yemişlerdi. Hemen köye haber yayıldı. İmam geldi ve cesede bakarken: “Yazık oldu bu zavallıya” demiş. Köylülerden biri de:”İmam Efendi, bu şimdi şehit oldu mu?” diye bir laf attı ortaya…İmam: “Susun be, kendini bilmezler! Adamla hep alay ettiniz. Onu canından bezdirdiniz. Derdin var mı, ihtiyacın var mı diye sormadınız. Allah sizi islâh etsin. Başka ne diyeyim.” diyerek tepkisini göstermiş. Cenazeyi yıkamışlar. Mezarını da kazmışlar ve adamı mezara koymuşlar. Millete örnek olsun, insanla alay edilmesin diye adamın mezar taşına şunları yazmışlar:
Kediler ah kediler,
Komşumuzu yediler.
Kedilerin suçu yok,
O’nu istemediler.(halk)
BEKARAYDIN/28.07.2006-İstanbul

TREN
Adamın biri, iş bulmak için, taşı-toprağı altın İstanbul’a gitmiş. Kendisi, inşaatçılığın en ince ustalıklarını bile bildiği için hemen iş bulup çalışmaya başlamış. Sabah erkenden kalkıyor, kahvaltısını yapıyor ve yola koyuluyormuş. Tek sıkıntısı ise yolu hem uzun hem de trenle gidip gelmesi gerekiyormuş.
Günler ayları, aylar yılları kovalamış. Bizim vatandaşımız, hep trene takmış kafayı….Arka arkaya birbirine bağlanmış vagonlar, onda tarifi imkânsız bir etki bırakmış. “Acaba, bu trene kaç kişi biniyor? Bu treni kullanan adam, bir seferinde ne kadar parayı cebine indiriyor? “Bir gün, trene binecek olan adamları, kadın ve çocukları saymaya karar vermiş. “Bir, iki, üç, dört……yüz…..250…. “ saya saya bizim vatandaşın damakları nerdeyse kurumuş. Tamam demiş kendi kendine. “Benimde böyle bir trenim olsa, ben de aynı yığınla para toplarım.Ama bu kadar tahtayı, demiri nerde bulacağım?”diye kara kara düşünmüş. Bir akşam, işten eve dönerken aklına ailesi, komşuları, çocukları gelmiş.”Yarın bayram, işe gitmeyeceğim. Barı köyüme bir mektup yazayım.” diye düşünmüş. Sonra aklına köyde yaşadığı günler gelmiş. Ormandan odun kestiği ve çayırdan ot kesip sırtında taşıdığı günler geldi aklına…Eskiden büyükler anlatırdı. Ormanlarda çok büyük yılanlar, aslanlar, ayılar ve domuzlar yaşardı. Kimse ormana tek başına, hele silahsız hiç gidemezlerdi.O yılanları anlatmakla bitiremezlermiş. Kocaman boyu vardı, tam 100 veya 150 metre kadar olurmuş. Süzüle süzüle ormandan gidermiş.Önünde gördüğü ne varsa onu yutardı.Bir seferinde, 10 tane ayı ile 20 tane aslanı yediği söyleniyordu. Sahi, bu tren de ne kadar benziyor o yılana... Boyu uzun ve kocaman. Birden aklına süper bir fikir gelmiş(!): “Köye gideceğim, kazandığım para bana uzun zaman yeter. O yılanı bulacağım ve onu aynen bu tren gibi yapacağım ve gelsin o zaman paralar….Adam, öyle bir dalmış ki hayale, evinin yanından inmeyi bile unutup bir sonraki duraktan inmeye mecbur kalmış.
Bayram sabahı kalkıp camiye gitmiş ve tüm tanıdıkları ile orada bayramlaşmış. Fakat en yakın zamanda köye gideceğini ve o büyük yılanı yakalayıp öldüreceğini ve içini boşaltıp ondan tren yapacağını kimseye söylememiş. Tabii söylememesi de normal. Adam haklı, bakarsın ki ondan hızlı ve kurnaz biri çıkar, yılanı ondan önce öldürür, para kazanmaya başlardı.Aradan beş, atı ay geçmemiş, bu adam yılana takmış kafayı, geceleri uyku uyuyamıyor, habire tomar tomar para sayıyormuş. Daha fazla bekleyemedi. Ertesi sabah hemen işyerine gitmiş ve doğruca patronun yanında soluğu almış.Patron, bütün alacaklarını vermiş. Ondan çok memnun olduğunu ve ne zaman gelirse, işinin hazır olduğunu söyleyerek onu uğurlamış.
Elbiselerini bile almadan, sadece giydikleri ile yola koyulmuş ve iki gün sonra evine gelmiş.Kazandığı parayı babasına vermiş. O gece derin bir uyku çekecekti ama olmadı. Çünkü o yılan aklına gelince uykuları kaçıyormuş. O gece işte yine uyuyamadı. Sabaha kadar, hep yılan dedi-durdu rüyasında.Sabah erkenden kalktı, yemeğini yedi. Babasının tüfeğini alarak ormana doğru gitmiş ve akşam yorgun argın eve dönmüş.Kimseye bir şey demiyor, kimsede ona durup dururken ormana niye gidersin diye sormazmış.
Bir sabah yine erkenden kalkmış, yemek bile yemeden eline bu kez büyük bir bıçak alarak ormanın yolunu tutmuş. Tam ormanın ortasından yürürken, büyük bir gürültü duymuş.Hemen bir ağacın arkasına atlayarak siper almış. Artık beklediği, hayal ettiği yılan gelmişti.Tatlı tatlı gülmeye başlamış. “Acaba, bir ayda ne kadar, bir yılda ne kadar para kazanırım….” diye düşünürken, o kocaman yılan yavaş yavaş gelip ağacın yanından geçerken, adam bıçağını saplamış ve yılanın sırtına batırmıştı. Hemen yılanın yanına gitmiş, bıçağı yerinden zorla çıkarmıştı.Artık vakit kaybetmenin zamanı değildi. Bıçakla yılanın sırtını yardı ve iki yana ayırdı. “Abooooo !..Yahu buradaki yolcuların hepsi uyuyor. En iyisi, bu defa gitsin, yolcuları boşaltsın, dönüşte icabına bakarım.” demiş. Bu sırada yılan, son bir kez, can havliyle başını kaldırmış ve adamı bir seferde yutmuş.
Gördünüz işte. Yılandan tren yapma hayalı felaketle son bulmuş.
BEKARAYDIN/06.07.2006

AŞK YÜZÜNDEN
Şirin Karadenizin şirin köylerinden birinde, Ali ile Zeliş adında iki genç birbirlerini ölesiye seviyorlarmış. Sadece aşk değil, kızla erkeğin bile bir saniye birbirlerine bakmasının bile yasak olduğu bu köyde bu sevgi bir doğal afet esnasında başlamış, bakın sonucu nereye kadar gitmiş.
Demirdere Köyü, bir dağ dibinde kurulmuştur. Dağlar sanki köyün gölgesi olup dimdik durmaktadır. Yalnız, bu dağda ağaç olmadığı için, her yağmur mevsiminde yağan yağmurlarla birlikte köyü adeta sel sularına boğulur, köy halkına sanki meydan okuyormuş. Hatta bir sene çok yağmur yağmış ve ardından gelen sel sularının o köyü tamamen yutup gittiği de söylenirmiş.
Güneşli bir gün sonrası başlayan yağmur, hiç durmadan üç gün, üç gece devam etmiş. Köy halkı, yine yollara mı düşeceğiz diyerek geceleri adeta evlerinde nöbet tutuyorlardı. Tam yağmur kesti, şafak söktü derken tekrar başladı. Aman Allah’ım be ne yağmur! Sanki gök delinmişti. Herkes, kendi canının derdine düşmüş, herkes kendi evlerini, hayvanlarını, canlarını ve eşyalarını kurtarmanın telaşındaydı. İşte tam o esnada bir ses, kulakları sağır edercesine yankılanmıştı köyün içine:” Yetişiiiiiiiiiiin!... Kızımı kurtarın!...Artık kimse bu sesten sonra kendi işiyle uğraşacak değilmiş. Herkes, sesin geldiği tarafa doğru koşmaya başlamışlar. Ali Amca’nın evini sel suları önüne katmış götürüyordu. Zavallı hayvanlar, bir taraftan acı acı böğürürken bir yandan da kenara doğru çıkmaya çalışıyorlardı. Ali Amca’nın kızı Zeliş, bir ineği kuyruğundan yakalamış kenara doğru çekmeye çalışırken, arkadan gelen kalın bir tahta, genç kızın başına vurup O’nu bayıltmış, kızcağız da bir eşya gibi selin aktığı yöne doğru hızla akıp gidiyordu. Koca köy halkı, sadece seyrediyor, Eyvaaaaaaaaaaaaah !.. Ne olur kurtaracak kimse yok mu şu kızı? Kendine güvenen bir babayığıt yok mu diye bağrışıyorlardı. İçlerinden biri çıktı. Bu köyde her yıl ırgatlık, çobanlık yapan Küçük Ömer’di. Yaşı 25 fakat boyu kısa kaldığı için, millet O’na hep Küçük Ömer derlerdi. Elbiselerini dahi çıkarmadan kendini sel sularına attı hem de hiç tereddüt etmeden. Bir yıldırım hızıyla Zeliş’in yanına koştu ve O’nu belindeki kuşaktan sıkıca tutarak kıyıya çekmeye başlamış. Etraftan bakan bütün köy halkı şaşırmıştı. Çünkü: Ömer’den böyle hızlı, kararlı bir hareket beklemiyorlardı. Neyse, kızı kenara getirdi. Başına vuran tahtadan dolayı bayılmıştı. Biraz sonra kendine gelmeye başladı ve şaşkın bakışlarla etrafındakilere bakıyordu. Gözlerindeki o korku,telaş sanki ben nerdeyim, bana ne oldu der gibiydi. Köy halkı hep bir ağızdan, “Yaşa Ömer,çok yaşa!”dediler. Artık köy halkı yavaş yavaş evlerine doğru gittiler.
Aradan bir ay geçmişti ki Hasan Amca, Küçük Ömer’i evlerine davet ettiler. Ömer, niçin çağrıldığını anlamıştı fakat sonuçta bir davetti ve gitmesi de gerekiyordu ve gitti. Hasan Amca, O’nu kapıda karşıladı. “Hoş geldin evlat !” dedi ve alnından öptü. Hemen eve buyur etti. Evin hanımı ve Zeliş kız, O’nu ayakta karşıladılar. Hepsi tekrar hoş geldin dediler ve sedire oturttular. Hal-hatır sorduktan sonra Hasan Amca: “Oğlum, kızımın hayatını önce Allah’a sonra da sana borçluyuz.” demiş. Hanımı da:” Yavrum, Allah senden razı olsun,ne muradın varsa versin.” demiş. Zeliş kız, oturduğu yer minderinde, başını kaldırmadan, “Çok teşekkür ederim.Hayatımı, önce Allah’a sonra da size borçluyum.” dedi, utangaç bir tavırla. Ömer ise:” Allah, cümlemizden razı olsun. Yalnız ben bir şey yapmadım. Yaşayacak günü vardı, ben de aracı oldum, sadece.” diyebildi. Yemekler yendi, çaylar, kahveler içildi. Sohbet iyice koyulaştı. Hasan Amca, o güne kadar anlatmadığı askerlik anılarını anlattı. Seferberlikte, Yunanlıları nasıl denize döktüklerini ve Erzurum’da Ermeni ve Ruslarla yapılan o çetin savaşları anlattı. Gitmek zamanı gelmişti. Ömer müsaade isteyecekti ki, Hasan Amca:” Bu saatte nereye oğlum, gecenin bu vaktinde….? Hanımı da: Bu aylarda kurtlar dolaşır köyün içine bile inerlermiş.Köpekler bu saatte seni parçalarlar.” dediler. Ömer de daha fazla ısrar etmedi.O gece Hasan Amca’nın evinde misafir oldu, yattı. Ömer, iyiliğinin karşılığını veriyorlar diye düşünüyor, üzülüyor, Hasan Amca ve ailesi de acaba hizmette kusur ettik mi diye kendi kendilerini yiyorlarmış. Sabah kahvaltısını yine karşılıklı ve neşe içinde yapmışlar. Zeliş, her bardağı doldurup ta Ömer’e uzattığında, istemeden de olsa, birbirlerinin gözlerine bakıyorlardı. İşte, ilk sevgi kıvılcımları o gün başlamış oldu. Kahvaltı bitti. Kısa bir sohbetten sonra kalkma zamanı geldi. Hizmetten çok memnun kaldığını söyleyen Ömer, herkese Allah’a ısmarladık diyerek evinin yolunu tuttu. Geride kalanlar ise günlük işlerine başlamışlardı.
Sıcak ve güneşli bir gün, Ömer yine hayvanları otlatmaya götürüyordu. Hayvanların hemen hepsi köyün içine dalmış, dört bir yana dağılmışlardı. Ömer, onları bir araya toplamaya çalışırken, ineklerden bir tanesi kaybolmuş, Ömer’de onu aramaya başlamıştı. Fadime Hala, “Oğlum, o hayvan bu köyün tek bir çeşmesi vardır, mutlaka o çeşmeye su içmeye gitmiştir; sen o çeşmeyi bak.” demiş. Ömer’de, Hasan Amca’nın kapısında ki çeşmeye gider ve ineği o çeşmenin yanında su içerken görmüş. İneği sürüp götürmeye gittiğinde, Zeliş’i çeşmenin yanında görmüş. Zeliş, dolu dolu gözlerle Ömer’e bakarak “Hoş geldin” demiş. “Sağ ol” dedi ve ineği sürüp giderken: Zeliş: “Keşke bir daha sel olsa….” demiş. Ömer, kızın ne demek istediğini anlamıştı. O’da, “ Keşke olsa ama tahta da başına vursa …” diyerek gülmüş ve ineği önüne katarak yoluna devam etmişti.
Sel olayının ardından iki yıl geçmişti. Ömer, yirmi dört yaşına gelmişti. Babası, bir gün annesine “Bu oğlumuzu evlendirelim artık.” demiş. Annesi de:”İyi dersin de, çobanlık yapan bu oğlumuza kim kız verir?” demiş.
gece, durup düşünmüşler, acaba kimin kapısına gidersek bize yok demez diye…Sonunda konu, köyün saygı değer bilge insanı Osman Dede’nin kulağına gitmiş. “Merak etme, oğlunuzu, Hasan’ın kızı Zeliş’le evlendiririz.” demiş. “İyi dedin ama o adam biraz terstir, valla, bizi kapıdan kovar, Osman dede..” “Hele biraz sabırlı ol bakalım. Bir kere deneyelim bakalım ne olacak.” Bir akşam, köyün ileri gelenleri,sözü geçenler,muhtar, baş aza, birkaç tane de hanım efendi alarak, Hasan Amca’nın evine gitmişler. Hasan Amca, gelenleri kapıda karşılamış, onları evine buyur etmişti. Yemekler yendi, çaylar içildi. Sözü daha fazla uzatmadan, Osman Dede:”Allah’ın emriyle……” daha cümlesini bitirmeden, kelimeleri ağzına bıraktı Hasan Amca. “Ben, bilseydim ki, kızımı istemeye geldiniz, sizi kapıdan kovardım. Ne yanı çoban, çülsüz Ömer, kızımı sudan çıkardı diye, kızımı O’na vereceğimi nasıl beklersiniz?” demiş. Osman Dede: “Biz, törelere göre kızınızı istedik.Haklısın fakat bizde seni fasulye nimetinden sayarak kapına geldik. Bu ilk ve son gelişimiz olsun. Bu kadar insana, evinde hakaret ettin.Biz, bu hakaretini hak etmedik. Sen, bu yaptığını bir kenara yaz. Bil ki Hasan Efendi, bundan sonra sen bu köyde yalnızsın. Cenazen bile olsa, karşı ki köyden adam alarak cenazeni toprağa gömeceksin!” demiş ve hızlı adımlarla evden çıkıp gitmişler.
Ömer ve Zeliş, kendi evlerinde ana ve babalarının konuştuklarını duymuş, ikisi de ne yapacaklarını bilemiyor ve kimseye de bir şey diyemiyorlardı. Kim tahmin edebilirdi ki bir afetle bir sevginin doğacağını ve yine kim diyebilirdi ki bu sevginin bir kem söz yüzünden alabora olacağını? Fakat bir gece Ömer, hayatında ağzına koymadığı sigarasını o gece iki üç nefeste ciğerlerine kadar çekti. Anası, oğlunun bu hareketinden üzülmüş, kendisine bir şey demeden babasına anlatmıştı. Babası da: “Bırak, bir şey deme, içsin, ağlasın, içini döksün.”demiş. Bir gece yarısına doğru evlerinin kapısı acı acı vuruldu. Kim o diye seslenmeden kapıyı açtılar. Gelen Fadime Hala’ydı. Hemen heyecanlı bir şekilde anlatmaya başladı:”Zeliş kız diyor ki, ben hazırım. Ömer gelsin, birlikte bu gece kaçacağız.”Ömer’in babası Ali Dayı:”Durun bakalım, acele etmeyelim. Hasan, bize yaptıklarına karşı bunu hak etti fakat biz işe ateşle yaklaşmayalım.Fadime kızım,sen git, o kızımıza de ki: İyi düşünsün, bu eve geldikten sonra bir daha ölüm bile olsa O’nu evine göndermem. Ona göre….”demiş.Fadime Hala, hızlı adımlarla evden çıkıp kıza haberi ulaştırmış. O gece Fadime Hala, tam üç defa kız ile Ömer’in evi arasında adeta mekik dokumuştu. Sadece o değil, bütün köy halkı Hasan Amcaya kin tutmuş, O’nun inadına kızının, Ömer ile evlenmesi için köy halkı sanki seferber olmuşlardı.
Zeliş’in, evde ağladığını ve gizlice mektup yazıp Fadime Hala ile Ömer’e ulaştırdığını, kaçmayı plânladığının farkına varmıştı. Gece yarılarına kadar, sigara üstüne sigara içiyor, bazen pişmanlık duyuyor, biraz sonra da vazgeçiyormuş.Işıkları kapatıyor, tüfek elinde sabahlara kadar nöbet tutuyordu. Şayet Ömer gelirde kızını alıp kaçacak olursa, hem kızını hem de Ömer’i vuracağına, “üç talaktan yemin” etmişti.
Ömer, Zeliş’in mektubunu almış ve o gece mutlaka kaçacaklardı. O gece ay yok, zifiri bir karanlık vardı. Babası: “Bak oğlum, aldığın kız senin namusundur.Bizde kaçan kız geri verilmez. Al şu silahı. Gerekmedikçe kullanma.” demiş ve baba ana oğluna sarılıp yola koydular. O gece, her nedense köpekler havlamıyor, kediler miyavlamıyor, kurtlar ulumuyordu. Zeliş, yanında fazla elbise almıyor, sadece üstündekiler ve biriktirdiği paralarla aldığı bir yüzük ile iki tane küpesi vardı. O gece, görülmemiş veya ilerde de yaşanamayacak bir olay olacağı belliydi sanki. Hasan Amca ve adamları bir köşede, Ömer, asker arkadaşı Yusuf, baş aza ve Fadime Hala bile tüfeğini alarak sipere yatmışlardı. Ömer, yavaşça eve yaklaştı ve pencerede bekleyen Zeliş’e, Gel! işareti yaptı. Merdivenleri yavaşça indi, ana kapıyı açtı, ardından kapı beklenmedik bir şekilde ses çıkarınca, Hasan Amca, hemen var gücüyle bağırdı:”Seni çulsuz seni !..” diyerek tetiğe bastı. Ömer, bir eliyle Zeliş’in kolundan tutup çekiyor diğer eliyle de ateş etmeye başladı. Ömer’in asker arkadaşı Yusuf, damda duran marabaya ateş ederek adamı aşağı indirdi. Karşılıklı silah atışı gittikçe hızlandı. Ortalık barut kokusundan geçilmez olmuştu. Gecenin karanlığında,”Yandım Anam !” diye bir ses duyuldu.Zeliş: Bu ses, babamın sesidir.” dedi. Evet, Hasan Amca, Fadime Hala’nın tüfeğinden çıkan kurşunla pencerede vurulmuştu. O zifiri karanlıkta daha kimlerin vurulduğu yada kimin kimi desteklediği belli değildi.Eline silahı kapan ateş ediyordu. Köy odasının altında duran traktör ve yedek mazot bidonları ateş aldı, artık köy savaş alanına dönmüş, o karanlık gece sanki gündüz olmuştu. Aniden başlayan rüzgâr, o alevleri bir sağa bir sola savuruyordu. Aman Allah’ım! Köy yanmaya başlamıştı. Silah sesleri durmuş, herkes yanan evini kurtarmaya başlamıştı. Sabah, güneş doğduğunda evler yanıp kül olmuş, insanların çoğu, ya yangında yada kurşunla ölmüşlerdi.
İlçeden jandarma, savcı, doktor, kaymakam, belediye başkanı, bir kaç tanede gazeteci geldiler. İnsanların yanmış, kömüre dönmüş halı ve kurşunlarla ölenleri görünce, oradakilerin hepsi gözyaşlarını tutamadılar. Muhtardan, köyün nüfusunu aldılar. Raporlar tutuldu. Cesedi bulunamayan iki kişi vardı. Geride kalanlarla, ilçeden gelen jandarmalar vb aramaya başladılar.Köy çeşmesinin yanında, biri kız diğeri erkek iki ceset buldular.Köylüler ve muhtar cesetleri tanıdılar. Bunlar, kurşunlandıktan sonrada yanan Ömer ile Zeliş’in cesetleriydi.
BEKARAYDIN/19.06.2006
BİZİM KEDİ NEREDE
Nasrettin Hoca, ciğer yahnısını çok severmiş. Bir gün kasaptan iki kilo ciğer alarak evine geldi ve hanımına: "Hanım bak ciğer aldım, sen bundan bir yahnı yap da akşam birlikte yeriz". dedi. Kendisi de camiye gitti. Hanımı yemeği yaparken komşular geldi ve pişen yahnıyı komşulara ikram etti. Akşam hoca sabırsızlıkla koşarak eve geldi ve hanımına:
---Hanım, getir bakalım şu bizim yahnıyı da zevkle yiyelim.
---Valla Hoca Efendi, kedi, ciğeri kaptı götürdü.
Hoca, evin içine şöyle bir baktı ve kediyi sobanın altında görüp yakaladı.Hemen teraziyi getirip kediyi tarttı. Kedi tam iki kilo geldi. O zaman Hoca karısına:
--Hanım, şayet bu tarttığım ciğer ise, bizim kedi nerdedir? Evet bu kedidir diyorsan o zaman bizim ciğer nerde?
BAVULUN ANAHTARI
Adamın biri, köyde çalışma imkanı bulamayınca gurbete gitmeye karar vermiş. Durumu hanımına anlatmış. Hanımı da: Ne bileyim bey, bizi ve çocukları bu küçük yaşta bırakman iyi bir şey değil ama yine de sen bilirsin tabii demiş. Adam da: Hanım, sen de haklısın, çocukları bırakmayı doğrusu bende istemem ama görüyorsun işte, burada çalışma imkânı bulamadım. Gurbete çıkmak mecburi oldu, dedi. O gece köyde kalacak olan eşi ve çocuklarına nasihatler de bulundu.
Çocuklar ve anne o gece çok ağladılar. Çünkü: İlk defa babalarından uzak kalacaklardı. Bavulu hazırladı. Elinde kalan üç-beş kuruşu da lazım olacak diyerek evde ki bavula bıraktı. Sabah , çocuklar ve eşiyle vedalaşırken hanımına: Hanım cebimde kalan üç-beş kuruşum vardı onu küçük bavulun içine bıraktım. Çocuklara bir şeyler alırsın dedi ve yola çıktı. Gemiye binerek bir hafta sonra İstanbul''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''a gitti. Şansı yaver gitti ve hemen iş bulup çalışmaya başladı. Geleli daha bir ay olmamıştı ama çocukları ve eşini şimdiden özlemeye başladı, hepsi burnunda tütüyordu sanki.
O zamanlar telefon, telgraf yoktu. Hemen bir kâğıt, kalem alarak eşine bir mektup yazdı: "Muhterem Hayat Arkadaşım" diye başladı mektubuna.... "Hepiniz, gözümde tütüyorsunuz, sizi çok özledim, sanki yıllardır gurbetteyim gibi. Beni düşünmeyin, gelir-gelmez işe başladım ve çalışıyorum. İyi de para veriyorlar. Böyle giderse, inşallah bir sene içinde sizi de İstanbul''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''a getiririm. Hanım, seni göreyim, çocuklara eksiklik çektirme, sen de çekme. Bavul da bıraktığım paranın hepsini çocuklara ver, ne isterlerse alsınlar." dedi.
Aradan yaklaşık bir ay geçti, mektubun cevabi geldi: Hanımı da şöyle dile getiriyordu özlemini: " Evimin direği, çocuklarımın babası....Bizi sakın düşünme, dert etme. Çok şükür hepimiz iyiyiz. Şimdilik ihtiyacımız da yoktur. Yalnız, geçenler de oğlumuza para verecektim, kalem alması için. Bavulu açamadım. Kilidini de aradım ama bulamadım. Sakladığın yeri söyle de bakarsın çok lazım olabilir." demiş. Mektubu alan adam, hemen o gün cevap vermiş: "Hanım haklısın ama kaybedersen kötü niyetli insanlar bulur ve alır, size de vermez, kendisi harcar diye bavulun anahtarını yanıma almıştım." dedi.
bekaraydın/07.04.2006
SOĞANI ÖLDÜRMEK
Adamın biri, sağda solda boş, avare gezen oğluna: "Bak oğlum, ben bugün var isem yarın mutlaka öleceğim dünya fanidir. Hep benim paralarımla hazırdan geçiniyorsun, ben ölürsem, senin halın ne olacak, söyler misin bana?" Tabii oğlu da babasına hak verdi: "Haklısın baba, fakat ben ne iş yapabilirim?" dedi. Peki oğlum, benim şehirde bir asker arkadaşım var, lokantası var. Sana bir mektup vereceğim. O mektubu ona verirsin, seni hemen kendi lokantasın da çalıştırır dedi. Ertesi sabah erkenden kakıp oğlunu şehre gönderir. Oğlu, şehre gider-gitmez hemen babasının tarif ettiği adrese gider ve lokantayı bulur ve patrona, babasının selamını söyleyerek mektubu verir. Patron, asker arkadaşını çok özlemiş ve onun yerine oğlunu görmesi kendisini çok sevindirir ve duygulandırır. Yemek yedirir ve ardından yapacağı işleri söyleyerek onu hemen işe başlatır. Yapacağı iş ise aşçı olan patrona yardımcı, yanı kalfalık görevidir. Patron bu azimli genci çok sevmiş ve ona:
Bak yeğenim, aşçılık önce temizliktir, doğruluktur ve disiplinli çalışmak gerekir. Ben seni burada iyi bir aşçı yapacağım. Dediklerimi harfiyen yapacaksın. Anlamadığın ve kafana takılan ne olursa olsun, mutlaka bana sor, hiç çekinme demiş.
Ertesi sabah, usta ile birlikte sabah erkenden kalkarlar. Usta, ocağın üstüne tencereleri dizer, malzemelerini hazırlatırken, bir yandan da yapılacak olan yemeğin adlarını söylüyormuş. Tencereye yağı ve soğanı aynı anda koyacaksın, yanmaması için de ara sıra karıştıracaksın. Soğanlar öldürdükten sonra da eti koyarsın ve tencerenin kapağını kapatırsın, o yemek ağır ağır pişer demiş. N

youtube dowloader youtube dowloader

youtube dowloader

youtube dowloader

HEPBEKAR

youtube dowloader

youtube dowloader

Yayınlanma: 2007-08-18 (882 okunma)

[ Geri Dön ]